İş

Kayseri’de salgında hobi olarak başladığı ahşap oyuncakçılığında siparişlere yetişemiyor

Kayseri’de yaşayan 72 yaşındaki emekli Mehmet Canleblebici, pandemi devrinde meskene kapanınca kendine uğraş aradı.

Gençlik yıllarından bu yana hobi olarak ahşaptan oyuncak yapan Canleblebici, çocukların doğal oyuncaklarla oynayarak sıhhatlerini korumak için kolları sıvadı. Mehmet Canleblebici, birbirinden hoş ahşap materyaller üretirken, hobi olarak başladığı işte siparişlere yetişemiyor.

Sokağa çıkma yasağı olunca ahşap oyuncak yapmaya başladı

Pandemi periyodunda sokağa çıkma yasağı olunca konutta oturmaktan sıkıldığını söyleyen Mehmet Canleblebici, konutunun altında bulunan dükkanını ahşaptan oyuncak üreterek kıymetlendirmek istediğini söz etti.

Mehmet Canleblebici, “Bu işe pandemi ile birlikte hobi olarak başladım. Daha evvelce de bir şeyler yapardım lakin iş sonradan ilerledi. Son vakitlerde siparişe yetişemez oldum. İş ticarete dönüştü. İnsanlarda artık bu tahtanın ziyanı olmadığını, plastiklerden daha sağlıklı olduğunu anlayıp, takdir etmeye başladılar. Şu anda siparişe yetişemiyoruz. Baya fazla bir istek var. Pandemi de sokağa çıkma yasağı olunca meskende oturmaktan sıkıldığım için konutumun altında bulunan dükkanımı bu formda kıymetlendirmek istedim. Zira bu iş konutta yapılacak bir iş değil. Çok biçimde talaş tozu var. Dükkan müsaitti ve burada yapmaya başladım. Bu formda vaktimi geçirdim. Şu anda genelde nesneler ve evvelden oynamış olduğumuz oyuncaklar üzere şeyler üretiyorum. Bunların dışında genelde zeka oyunlarını tercih ediyorum. Çocukların söküp, yakabilecekleri formda oyuncaklar düşünüyorum. Burada en büyük sorunumuzda ahşam bulamamamız. İstediğimiz ahşaba ulaşamıyoruz. Yaş ağaç olunca bir sürü emek veriyoruz. Buna rağmen çatlıyor yahut özgünlüğü bozuluyor” tabirlerini kullandı.

“Siparişleri yetiştirmekte çok zorlanıyorum”

Ürünlerin çok fazla el emeği istediğini belirten Canleblebici bu nedenle siparişlere yetişmekte zorlandığını lisana getirerek, kelamlarına şu halde devam etti:

“Şimdi bu zeka oyunu dediğim oyunalar genelde internetten gördüğüm yahut gelen vatandaşların dilek ettiği şeylerden kaynaklanıyor. Yaşlı arkadaşların anlattığı şeyleri burada değerlendirmeye çalışıyoruz. Bu atölyeye girdiğim vakit dünya ile irtibatım kesiliyor. Çok beğenilen ve rahat bir iş. Zira şekillenmemiş bir şeyden hoş bir şeyler elde etmek, beşere haz veriyor. Burada yorgunluk hissetmiyorum. Tam aksisi dört dörtlük dinleniyorum. Ürettiğim eserleri görünce bu işin ticaretini yapan bireyler gelmeye başladılar. Onlar da birer tane değil de sayı olarak daha fazla istediler. Lakin büsbütün elden yapılan eserler olduğu için yetiştirmek için uğraş gösteriyorum. Yetiştirmekte de baya zorlanıyorum. Yalnız çalışıyorum. Vatandaşların bu işi öğrenmesini isterim lakin bu işi sıcak bakan çok kişi yok. Zira işin tozu, talaşı çok fazla. Evet eser yapıldıktan sonra çok hoş lakin yapılma basamağında baya zorlanıyoruz. Maskesiz çalışmamama karşın tekrar de vakit zaman nefes darlığı çekiyorum.”


Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu